Do zakończenia projektu pozostało:

"Dostosowanie Pałacu Przebendowskich/Radziwiłłów do nowych funkcji kulturalnych i edukacyjnych
w tym dla osób niepełnosprawnych"
dni
2
5
0
godz.
1
5
min.
0
9
sek.
4
5

Galeria Jednego Obiektu: Pałac Kazimierzowski czyli Liceum Warszawskie w 1824 roku


W piątek 17 czerwca 2016 roku o g. 12.00 Muzeum Niepodległości zaprasza do Galerii Jednego Obiektu w Pałacu Przebendowskich/Radziwiłłów: w związku z dwusetną rocznicą utworzenia Uniwersytetu Warszawskiego zainaugurowana zostanie prezentacja litografii barwnej Jana Feliksa Piwarskiego Pałac Kazimierzowski czyli Liceum Warszawskie w 1824 roku. Otwarciu Galerii Jednego Obiektu towarzyszyć będzie prelekcja na temat kontekstu powstania dzieła.

 

Pałac Kazimierzowski, przy Krakowskim Przedmieściu 26/28, na historycznym Trakcie Królewskim, jest dziś siedzibą rektoratu Uniwersytetu Warszawskiego i Muzeum Historii UW. Budowla ukazana przez Piwarskiego była w owym czasie siedzibą zarówno Licem Warszawskiego (w latach 1817–1831), jak i Uniwersytetu Warszawskiego (od chwili powołania do życia tej uczelni w roku 1816). Liceum Warszawskie, państwowa średnia szkoła męska powołana przez władze pruskie, istniało w Warszawie od roku 1804 do 1831. Początkowo mieściło się w skrzydle nieistniejącego dziś Pałacu Saskiego, a po roku 1817 – w Pałacu Kazimierzowskim.

 

Budynek zawdzięcza nazwę królowi Janowi Kazimierzowi, dla którego został w roku 1652 przebudowany i którego był ulubioną siedzibą. Powstał jednak wcześniej (w latach 1637–1641), dla króla Władysława IV. Później właścicielami wznoszącego się w tym miejscu pałacu byli inni polscy monarchowie: Jan III Sobieski, August II Mocny, w końcu Stanisław August Poniatowski, który ulokował w nim Szkołę Rycerską (działała do 1794). W 1824 roku pałac został gruntowanie przebudowany w stylu klasycystycznym.

 

Jan Feliks Piwarski (1794–1859), malarz, rysownik, grafik, muzeolog, pedagog, techniki graficzne poznawał między innymi u Adama von Bartscha w Cesarskim Gabinecie Rycin w Wiedniu. Prekursor litografii i cynkografii w sztuce polskiej. Propagator piękna polskiej ziemi i zabytków. Jako najciekawsze jego prace wymienia się Album cynkograficzno-rysunkowe warszawskie w dwunastu obrazach (1841), zawierające ryciny o tematyce rodzajowej i przedstawienia charakterystycznych typów społeczności miejskiej, oraz nieukończoną tekę litograficzną Kram malowniczy warszawski… (1855–59). Przez większość życia związany z Warszawą. W latach 1818–1832 kustosz Gabinetu Rycin Uniwersytetu Warszawskiego, w latach 1844–1848 profesor rysunku i malarstwa krajobrazowego w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Autor wielokrotnie wznawianego podręcznika Wzory i nauka rysunków, pierwszego tego typu w Polsce. Jego uczniami byli między innymi Wojciech Gerson, Franciszek Kostrzewski, Józef Simmler i Józef Szermentowski.

 

 

Piwarski foto mały